قصه ناکامی ادامه دارد

---

اگر می‌شد تا پیش از  این مقابل همه اتفاقات فدراسیون فوتبال به خاطر برخی مصالح ملی سکوت کرد، این بار اگر سکوت کنیم بر خلاف منافع ملی حرکت کرده‌ایم. اتفاقی که خبرش پنج‌شنبه شب رسانه‌ای شد، تا مدتها سوژه اصلی فوتبال ایران خواهد بود.

---

هفت ساعت پیش از دیدار برگشت تیمهای امید ایران و عراق، به اصغر حاجیلو سرپرست تیم امید ایران نامه‌ای دادند که آب پاکی را روی دست علیرضا منصوریان و بازیکنانش ریخت و آنها متوجه شدند یا باید خودشان را برای بازی پنج‌شنبه شکست خورده بدانند یا اینکه حماسه‌ای همچون ملبورن رقم بزنند که اولین احتمال رقم خورد تا طلسم فوتبال ایران در رسیدن به المپیک لندن 40 ساله شود.

در نامه‌ای که ساعاتی قبل از بازی به دست علیرضا منصوریان رسید، فیفا اعلام کرده بود که کمال کامیابی‌نیا بازیکن تیم امید ایران در بازی رفت برابر عراق دو اخطاره بوده و حق نداشته در آن بازی در ترکیب تیم امید ایران قرار بگیرد. البته این قصور از سوی فیفا اتفاق نیفتاده بلکه این نامه اسفند سال قبل از سوی فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا به دفتر دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران ارسال شده بود و این نامه در پیچ‌و خمهای اداری فدراسیون فوتبال گم شده و همین دلیلی شد تا تیم امید ایران در بازی رفت برابر عراق سه بر صفر بازنده شود.

* چه بر فوتبال ایران می‌گذرد؟

در مدت سه سال و 4 ماهی که از مدت ریاست علی کفاشیان در فدراسیون فوتبال می‌گذرد، انتقادهای زیادی به نحوه ریاست کفاشیان وارد بود. از اینکه او نمی‌تواند از پس فوتبال پرحاشیه ایران بربیاید یا اینکه او همه چیز را با خنده رد می‌کند. حتی آدمی مثل مجتبی شریفی که دو سال ریاست کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال را در زمان مدیریت علی کفاشیان برعهده داشت در انتقادهایی شدید مدعی شد که کفاشیان نمی‌تواند از روی یک نامه فارسی به خوبی بخواند اما همه این انتقادها را به برکناری‌اش از کمیته انضباطی مربوط می‌دانستند و آن را جدی نمی‌گرفتند اما با فاجعه‌ای که پنج‌شنبه رخ داد باید به منتقدان کفاشیان حق داد که این گونه بر او بتازند. گم شدن نامه در فدراسیون عریض و طویلی همچون فدراسیون فوتبال قطعا در هیچ فدراسیونی رخ نداده و باید نام فدراسیون کفاشیان را به گفته منصوریان در کتاب گینس ثبت کرد.

 علیرضا منصوریان دقایقی پس از پایان بازی برگشت برابر عراق اولین نفری بود که این گونه خبرنگاران را در جریان این اتفاق عجیب گذاشت: « متاسفانه امروز(پنج‌شنبه) ساعت 11:30 در اردوی ما اتفاقی افتاد كه همه بازیكنان پس از شنیدن آن تا 4 ساعت فقط گریه می‌كردند. این اتفاق برای فوتبال ما یك فاجعه است. 4 ماه پیش یعنی در چهارم اسفند 89 به فدراسیون اعلام شده كه كمال كامیابی‌نیا دو اخطاره است و در بازی بعدی ایران نمی‌تواند بازی كند اما امروز در اردوی ما تازه به ما گفته‌اند كه در بازی قبل نباید از كامیابی‌نیا استفاده می‌كردیم، به همین خاطر بازی رفت سه بر صفر به سود عراق اعلام شده است! همه ما گیج شده بودیم و نمی دانستیم كه با چه تاكتیكی با عراق بازی كنیم. هواداران حق دارند اعتراض كنند و برای ما قابل احترام هستند، اما آن‌ها باید بدانند در داخل مجموعه چه اتفاقی افتاده است. پس از آن همه بازیكنان را قسم دادم كه این موضوع را به هیچ كس و حتی به خانواده‌های خود نگویند. چرا كه اگر بفهمند سكته می‌كنند. تنها راهی كه به ذهنم رسید این بود كه كاری كنیم كه حماسه ملبورن تكرار شود. به همین خاطر به كریم باقری زنگ زدم و گفتم الان به تجربه و روحیه‌ای كه به ما می‌دهی نیاز داریم. تا ساعت 3 بعد از ظهر هنوز تردید داشتم این موضوع را به كی‌روش بگویم یا نه اما بالاخره این موضوع را به او گفتم چرا كه او سوپروایز تیم ماست. وقتی كی‌روش این موضوع را فهمید یك ربع مات و مبهوت به من نگاه می‌كرد.

تنها كاری كه ما در این بازی می‌توانستیم بكنیم این بود كه با هم هم‌قسم شده و چهار گل به عراق بزنیم. من دست كریم باقری و كی‌روش را می‌بوسم كه در آن لحظات ما را تنها نگذاشتند. » وی با بیان اینكه نمی‌خواهم بار این شكست را از روی دوش خود بردارم، گفت: «من سرمربی تیم هستم و مسوولیت باخت دو بر صفر را می‌پذیرم اما به من بگویید در كجای دنیا چنین اتفاقی می‌افتد كه یك فدراسیون به كادر فنی تیمش نگوید كدام بازیكنان نمی‌توانند بازی كنند. شاید شما و تماشاگران در این بازی فكر كرده باشید كه كادر فنی دیوانه است از اول بازی به فكر گل زدن به عراق است در حالی كه ما برای صعود تنها یك مساوی می‌خواستیم.آن چیزی كه در توانمان بود را به نمایش گذاشتیم، اما چطور می‌توانستیم به بازیكنمان بگوییم كه پنج دقیقه استرس نگیرد. چكار باید می‌كردیم كه وقتی پرچم عراق را در ورزشگاه تكان می‌دهند. احساس می‌كنم تماشاگران در این بازی به عقل من و كادر فنی شك كرده بودند كه چرا این قدر هجومی بازی می‌كنیم.» وی افزود: « من از فدراسیون خواسته بودم كه اطلاعات این بازی از جمله وضعیت آب و هوایی و ارتفاع از سطح دریا را به من بدهد. چنین اطلاعاتی در اختیار من گذاشته شد، اما در مجموعه فدراسیون كسی نفهمید كه این بازیكن دو اخطاره بوده و نباید بازی می‌كرده است. تازه به من گفتند كه برو خدا را شكر كن كه دو بر صفر عراق را نبرده بودیم. در آن صورت باید با 6 گل این تیم را می‌بردیم، هر چند كه امروز تیم من آنقدر خوب بازی كرد كه باید 9 بر صفر عراق را می‌بردیم. از ساعت 2:30 تیم من فقط گریه می‌كند، من به آینده شغلی‌ام فكر نمی‌كنم، اما شما نمی‌دانید كه ما امروز چه استرسی را تجربه كردیم. این اتفاق باید در كتاب گینس ثبت شود. نمی‌خواهم اسم كسی را بیاورم و برای اینكه از حقانیت بازیكن خودم دفاع كنم آبروی فرد دیگری ریخته شود.»

* واکنش‌ها به فاجعه در فوتبال ایران

چند ساعت پس از این اتفاق بود که واکنش‌ها آغاز شد. از علی پروین تا علی کفاشیان به این قضیه واکنش نشان دادند اما جالبتر از همه تلاش عجیب مسوولان فدراسیون فوتبال بود که سعی کردند تقصیر را بر گردن دیگری بیندازند. ترابیان مسوول کمیته بین‌الملل فدراسیون، کادر فنی فعلی تیم امید را مقصر می‌داند و کادر فنی کمیته بین‌الملل را. سرپرست قبلی، سرپرست فعلی را مهتم می‌کند و سرپرست فعلی از خیانتی می‌گوید که "قدیمی‌ها" به فوتبال ایران کرده‌اند. جدا از اینکه کدامیک از این افراد مقصر هستند و در این شرایط چه کسی باید استعفا بدهد و آیا نباید سیستم ورزش کشور با مسببین این حادثه برخورد کند سوال‌های بی جوابی است که ورزش بلاتکلیف ایران قادر به پاسخ دادن به آن نیست.
موضوعات مرتبط: جالب از فوتبال